برسنگ قبر من بنویسید خسته بود           اهل زمین نبود نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود       تنها از این نظر که سراپا شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید  پاک بود        چشمان او که دائما از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسیداین درخت        عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

وساقه های جوانم از ضربه های تیر هاتان زخم دار است با ریشه  چه می کنید؟

گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای و پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟

گیرم که می زنید ! گیرم که می برید ! گیرم که می کشید ! با رویش نا گزیر جوانه چه می کنید ؟

دلم تنگ بود خلوتگاهی نداشتم

 خواستم درد دل کنم کسی هم صحبتم نشد 

  برای هرکه حرف زدم خندهای کردو رفت                               

 اما وقتی واسه دیوار درد دل کردم دیوار برام خراب شد؟

برای رسيدن به تو

 پا پيش گذاشتم

خودم را قسمت کردم

تو را سهم تمام روياهايم کردم

انصاف نبود

تو که ميدانستی با چه اشتياقی

خودم را قسمت می کنم

پس چرا

زودتر از تکه شدنم

جوابم نکردی

برای خداحافظی……خيلی دير بود……خيلی دير

به سلامتی کرم خاکی. نه به خاطر کرمش به خاطر خاکی بودنش.

به سلامتی دیوار. که هر مرد و نامردی بهش تکیه میده.

به سلامتی مورچه که تا حالا هیچ کس اشکش رو ندیده.

به سلامتی سوسک که تا حالا هیچ کس دندوناش رو نشمرده.

به سلامتی خیار. نه به خاطر(خ)ش  به خاطر یارش.

به سلامتی گاو چون نگفت من و گفت ما.

به سلامتی شلغم نه به خاطر شلش به خاطر غمش.

به سلامتی کلاغ نه به خاطر سیاهی اش به خاطر یه رنگی اش.

به سلامتی سگ نه به خاطر پارسش به خاطر وفاش.

به سلامتی سه کَس غریب تنها بی کس.

به سلامتی سه تن ناموس رفیق وطن.

به سلامتی هر چی نامرده که اگه نباشن مردا شناخته نمیشن.

به سلامتی خودت نه به خاطر این که تا آخر خوندی به خاطر این که به بالایی ها بیاد.

                                         هیچ وقت                                                                 

 به دنبال کسی نگرد که با اون زندگی کنی

                                          همیشه                                                                                    

به دنبال کسی بگرد که نتونی بدون اون زندگی کنی

       بنام خدائي كه آفريد

و بنام خدائي كه شاهد شبهاي گريا ن است

يه نفر خوابش ميادو واسه خواب جانداره

يه نفر يه لقمه نون براي فردا نداره

يه نفر مي شينه و اسكناساشو مي شمره

مي خواد امتحان كنه تا داره يا نداره

يه نفر از بس بزرگ خونشون گم مي شه توش

اون يكي اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا مي خواد واسه دخترش عروسك بخره

انتخابم مي كنه پولشو اما نداره

يكي دفترش پر از نقاشي و خط خطيه

اون يكي مداد براي آب و بابا نداره

يكي ويلاي كنار درياشون قصر ولي

اون يكي حتي تو فكرش آب دريا نداره

يكي بعد مدرسه توپ چهل تيكه مي خواد

مامانش ميگه اينا گرونه اينجا نداره

يه نفر تولدش مهمونيه همه ميان

يكي تقويم واسه خط زدن رو روزا نداره

داغ  ترانه تو نگام

شوق رسیدن تو تنم

تو حجم سرد این قفس

منتظر پر زدنم

من از تبار قربتم

از آرزوهای محال

قصه ما تموم شده با یه علامت سوال

 تقدیم به کسی که خودش میداند قدر تمامه دنیا دوستش دارم !

هر کسی گفت او کیست ؟

    I Love You

در بیکران دور..بر روی سنگ گور..با جوهر سرشت..با دست سرنوشت..حرفی نوشته بود..:آرامگاه عشق

ديار غربت

ستاره هاي بيرنگ

کوه هايي پر از نفرت و نيرنگ

اينجا قلبها بوي عشق ، بوي زندگي را ديگر فراموش کرده اند

و تکّّه تکّّه هاي سرد آهن در سينه

مردمان اين شهر روح را با نعره اتوبوس ها صيقل مي دهند.

از صبح تا شب

از شب تا صبح

مرگ گلوي شهر را فشار مي دهد

و در اين زجه هاي زمانه

صدايي آشنا ، صدايي دوست داشتني

صداي رويايي تو اي خوبترين

قلب غريبه را مي نوازد

 مردن چه فایده ای داره وقتی حتی زنده بودنت رو کسی یادش نیست

تا حالا شده عاشق بشی ولی دلت نخواد بدونه    ؟                                                                                                                                                                                       تا حالا شده تمام شب گریه کنی بدون اینکه بدونی چرا ؟                                                                                         دلت بخواد تا صبح بیدار بمونی ولی بدونی به جایی نمی رسی ؟                                                                                             تا حالا شده رفتنشو تماشا کنی ولی نخوای بره ، بعد آروم تو دلت بگی دوست دارم . اما نخوای بدونه ! تا حالا شده ؟

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از دیدن نور ماه یه عمرِه بی نصیبیم

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بدنیست

اینجا ولی آسمون اشک ریختن هم بلد نیست

     پرسيد : بخاطر کي زنده هستي ؟

 با اينکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم و بگم " بخاطر تو "  بهش گفتم : " بخاطر هيچکس " 

 پرسيد پس به خاطر چي زنده هستي ؟ 

 با اينکه دلم داد مي زد " بخاطر دل تو "  با يه بقض غمگين گفتم " بخاطر هيچکس " 

  ازش پرسيدم تو بخاطر چي زنده هستي ؟

 در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت :  بخاطر کسي که بخاطر هيچ زنده است

((يکی بود ، يکی نبود.يه خدا بود و يه دريای کبود ، که همه بهش می گفتن آسمون...

يه زمين بود و يه شهر و يه غريب، با يه جاده که مسافری نداشت....!!!

توی اين شهر غريب ، زير سايه ی دو تا بيد بلند که هنوز مجنون مجنون نبودن ، يه کسی شايد مثل يه شاهزاده هميشه دنبال گمشدش می گشت...اما اون گمشدشو نديده بود!!فقط از شدت غصٌه غروبا ،يه چيزی مثل بلور ، لای اشکاش می شکست و روی گونه هاش می ريخت.گونه هاش از غم اونی که نمی دونست کيه !! ، خيس بارون می شدن.

چند تا پائيزم گذشت...و هنوز شاهزاده قصه ی ما مات و مبهوت و اسير ، نگاهش به جاده بودو دلش می خواست يه روز بپرسه از پرستوها که مسافرش ، همون که ....!! اما  شاهزاده  نشونه ای نداشت....

نمی دونست اونی که قراره از راه برسه ، با چشاش چند تا گل مريمو جادو می کنه؟؟!با نگاش به قلب چند تا شاپرک تير می زنه؟؟!!شبنمو از چشای چند تا غريب پاک می کنه؟آيا اصلا اون مياد؟؟؟!!!!!!!......

 شاهزاده  ديوونه بود...ديگه طاقتش مثل عمر گلا رفته بود از کف و پر پر شده بود...   يه شب نيلی و شفاف ، تو يه پاييز قشنگ ، وقتی آدما همه تو خواب و روياشون بودن ،  شاهزاده  دستشو برد به آسمون.با همون لحنی که برگای مسافر با درخت حرف می زنن ، با خدا غرق تمنٌا شد و راز....

وسط درد و دلش ، يه چيزی مثل يه مرغ ، با دو تا بال طلائی و يه پرواز لطيف ، از رو آسمون آرزوش گذشت... شاهزاده عاشق عاشق شد و بعد چند تا قطره اشک پاک ، لبای غنچه ی آرزوشو تر کرد و گذشت....

 شاهزاده  فهميده بود يه کسی که مثل هيچکس نباشه ، يه روزی مثل يه رويای عجيب مياد و رو غصٌه هاش خط ميکشه ، مشقای صبرشو امضا ميکنه ، زبون فرشته های عاشقو يادش ميده.....اما اون چه شکليه؟؟!!

 شاهزاده  هميشه با گفتن اين سوال سخت ، خوابو از چشمای غمزده اش ميروند!!!....آدمای سرزمين  شاهزاده  ، همشون بنفش و سرمه ای بودن...!!شايدم يه دسته شون خاکستري....، مثل غم وقتی رو برفای زمستون ميشينه...اما  شاهزاده  خودش چه رنگی بود؟؟؟....

هيچکسی جواب اين معما رو بلد نبود....

 شاهزاده  با بچه ها تو کوچه ها دوست نميشد ، شاهزاده تو بازيا هميشه داوری ميکرد ، شاهزاده دوستی نداشت ،شايدم داشت و اونا رو دوست نداشت...آدم عجيبی بود !! عاشق چشمای خيس و دلای ابری و پاک ، که می خوان با يه اشاره برسن به آسمون ، اما دوره راهشون.....!!!

 شاهزاده به جاده و به پنجره سپرده بود که اگه يه روز يه چيزی مثل وحی ، مثل الهام از مسير انتظارشون گذشت ، نذارن بازم بره ، بگن اينجا يه کسی پشت چند تا در بسته زير اين سقف کبود عمريه منتظر ورود يه مسافره....

روزا مثل هم گذشت ... شاهزاده  چاره ای جز دعا نداشت ، شبا اون بود و نياز و آسمون ، اما دنيا واسه اون هميشه اين جوری نموند....

يه روزی که مثل هيچ روزی نبود ، يه فرشته ، يه کسی که مثل هيچ کسی نبود ، با دو تا چشم نجيب ، که دل تموم آدما رو مبتلا می کرد ، با يه لبخند قشنگ و صورتی ، مثل برگای گلای شمدونی ، با نگاهی که پر از عشق به يک چلچله بود ، اومد و واسه هميشه دل  شاهزاده رو برد ...!!! عوضش غصه هاشو ازش گرفت. شاهزاده  حالا ديگه تنها نبود .اون حالا يه چيزی داشت که مثل عروسکای بچه های همبازيش ، ديگه خريدنی نبود....چون خدا اونو برای شاهزاده آورده بود....

اسم قهرمان سبز روياهای  شاهزاده ، همونی که  شاهزاده  عاشق چشماش شده بود ، همونی که  شاهزاده  با ديدنش ديوونه شد، اسم بی نظيری بود...!! اسم دخترک چقدر به چهره ی اون می اومد!!!همونی که  شاهزاده  سفارش نشونيشو به جاده کرد ، عاقبت اومد و موند ، خلاصه دخترک نازنين ما از همون لحظه ی اول دل شاهزاده رو برد به يه جايی که نميدونم کجاست !! شايد از کهکشونای آسمون دورتره ! شايدم همسايه ی ستاره هاست ....آره دخترک شده بود عشق و نياز شاهزاده .زندگيش بود و همين....

 شاهزاده  يه روز دلو به دريا زد ، تو چشای نازدخترک نگاه کرد و با يه شرم خيلی آروم و عجيب و موندنی گفت به اون : دوستت دارم ... ! ولی اون چيزی نگفت .تو سکوتش پر اون حرفايی بود که اگه يه وقتايی گفته نشه قشنگ تره...

شب اون روز عجيب ،  شاهزاده  با دلی آروم وسبک ، با يه آتيش بزرگ که تموم دلشو  سوزونده بود ، به اميد داشتن يه دلخوشی ، که فقط تو دنيا اون صاحبشه چشماشو بست و تو روياهاش نشست... . شاهزاده  با عشق اين فرشته ی صبور و ماه و موندنی ، خيلی بی بهانه زندگی می کرد . شاهزاده  فقط با عشق اين فرشته رفع تشنگی می کرد ....ياد دخترک شده بود راز طلوع زندگيش ...مگه از دوری اون خوابش می برد؟؟شب تا چند ساعتی با عکس اون حرف نمی زد ، تا تموم اتفاقاتی که اون روز واسه اون افتاده بود ، واسه دخترک نمی گفت ، خواب به چشماش نميرفت....!!!سحرم وقتی چشاش ديگه داشت رو هم می رفت ، آرزو می کرد تو روياهاش ببينه فرشته رو....!!

اما  شاهزاده  حالا يه غصه داشت ، يه غم خيلی بزرگ ، رنگ گلهای بنفشه تو غروب ، رنگ بغضی که شقايق ميکنه !!! رنگ پرواز يه قو از رو يه در ياچه ی سرد....می دونين غصه ی  شاهزاده  چی بود؟؟؟
 شاهزاده  ميگفت اگه يه روز يا شب تلخ ،دخترک اون سوار بالای سرنوشت بشه ، اگه تقدير اونو يک جا ببره ، که يه شاهزاده ی ديگه شبا دعا کرده باشه ....اگه اون قبول کنه ، بخواد با سرنوشت بره ....بره پيش  شاهزاده  ، شاهزاده عاشقش بشه !!! اگه وقتی رفت ديگه يادش بره يه کسی پشت يه انتظار زرد ، داره از دوری اون اينجوری پرپر ميزنه ....اگه من مثل جزيره های دور درياها توی خاطرات اون واسه هميشه ناپديد بشم ، اگه اون يادش بره يه مجنونی ديوونشه ، اگه از پيشش بره دق می کنه !!!من ديگه غصه هامو به کی بگم؟؟؟....کی مياد گوش کنه که چرا يه روز يه کسی گفته به من بالای چشمت ابرو.....!!!؟؟

 شاهزاده يه مدتی توی بهار، شب و روز کارش هميشه گريه بود...چاره ای جز اين نداشت.گاهی لا به لای گريه هاش يه کم دعا می کرد ، اين روزا تا يه کسی حرفی به شاهزاده ميزد ، که تحملش براش ساده نبود، روبروی چشمای زيبای نازش می نشست و بهش ميگفت: ببين نازنين ، اينا به شيشه های آرزوم دارن سنگ می زنن ، با حرفاشون دارن بال دلم رو می شکنن ....اون موقع دخترک نازنين ما با يه شيوه ی عجيب ، خيلی نرم و ساده آرومش می کرد....گاهی دلداريش می داد و بعدشم بهش ميگفت اينو هم مثل بقيه زود فراموشش کنه....

 شاهزاده  فقط به حرفای فرشته گوش می داد ، زندگيش بود و همين يه دلخوشی .کسی که از آسمون از اون بالا اومده بود تا نذاره  شاهزاده  بيشتر از اين بين آدمای خشک و بد ، بی پناهی بکشه ، حالا شاهزاده دوباره مثل قبل ، داره از زندگی و آدما نا اميد ميشه .حق داره دخترک اون اگه بره ، دوباره اون می مونه با عالمی آدم بد....آدمايی که گلای باغچه رو دوست ندارن ، آدمايی که رو برگای غريب ، پاييز بشه پا ميذارن، دلشون برای بارون شديد تنگ نميشه ، رعد و برق که ميزنه پنهون ميشن تو خونشون .....يعنی من با اينا زندگی کنم؟؟

اين سوال داشت ديگه ديوونه تر از پيشش ميکرد.هی نشست و غصه خورد ، اما راهش اين نبود.پس يه شب نشست و اين ماجرا رو ، واسه هر کسی که گمشده داره ترجمه کرد.....تا يه روز برای دخترک عزيزش بخونه ، شايد اون بهش بگه چيکار کنه... شاهزاده همين يه عشقو توی اين دنيا داره.جون هر چی گل نيلوفر تنها توی مرداب خوابيده ، شما ها بهش بگين ، کجا صبوری می فروشن؟؟؟!!!اين دوا فقط دست فرشته هاس؟؟!!

دخترک چي؟ اگه بره تحملم تموم ميشه ! دوباره ميشم همون  شاهزاده  گذشته ها...منتها ديوونه تر !!!

خلاصه زندگي اين شاهزاده ، گل خارا و گلای کوچيک  حقيقته...که تو حاشيش فقط با خطٌ سرخ يه کسی از آسمون نوشته :دخترک بمون...تو بری موندن من معنی ديوونگيه....!!! آخرين حرفم اينه:

تو بری آخر اين زندگيه

پس :

                                          (( دخترک جون بمون.....  ))